بعضی ها خط تبلیغاتیشان پروژه دیدید، دیدید است.

بعضی ها خط تبلیغاتیشان پروژه بگم بگم است.

بعضی ها میخواهند با پروژه دیدید ، دیدید انتخابات را ببرند.

بعضی ها هم میخواهند با پروژه بگم بگم انتخابات را ببرند.

هر دوی این روشها غلط است و قبلا هم غلط بوده

و آقا سال 88 هم این روش را تقبیح فرمودند.

لازم ميدانم برادران و خواهران عزيز را، مخصوصاً جوانها را توجه بدهم به اهميت ماه رجب.
از اين مناسبتها و از اين خصوصياتِ مربوط به ايام و شهور نميشود به‌آسانى صرفنظر كرد.
بزرگان و اهل معنا و اهل  سلوك، ماه رجب را مقدمه‌ى ماه رمضان دانسته‌اند.
ماه رجب، ماه شعبان، يك آمادگاهى است براى اينكه انسان در ماه مبارك رمضان - كه ماه ضيافت الهى است - بتواند با آمادگى وارد شود. آمادگى به چيست؟
در درجه‌ى اول، آمادگى به توجه و حضور قلب است؛ خود را در محضر علم الهى دانستن، در محضر خدا دانستن - «سبحان من احصى كلّ شى‌ء علمه» - همه‌ى حالات خود را، حركات خود را، نيّات خود را، خطورات قلبى خود را در معرض و محضر علم الهى دانستن؛ در درجه‌ى اول، اين مهم است؛ و اگر اين حاصل شد، آن وقت توجه ما به كارهايمان، به حرفهايمان، به رفت‌وآمدهايمان، به سكوتمان، به گفتنمان، بيشتر خواهد شد؛ توجه ميكنيم كه چه ميگوئيم، كجا ميرويم، چه اقدامى ميكنيم، عليه چه‌كسى حرف ميزنيم، به نفع چه‌كسى حرف ميزنيم. عمده‌ى اشكالات ما به خاطر غفلتى است كه از رفتار و اعمالِ خودمان ميكنيم. وقتى انسان از حال غفلت خارج شود، توجه كند كه دارد ديده ميشود، محاسبه ميشود - «انّا كنّا نستنسخ ما كنتم تعملون» - با اين حالت، با يك طهارتى، با يك نزاهت و پاكيزگى‌اى، انسان وارد ماه رمضان شود - «شستشوئى كن و آنگه به خرابات خرام»

رهبرانقلاب امروز دردیدار با جمعی از اقشار مختلف مردم:هدف ملت ایران در این انتخابات با دو عامل "انتخابات گرم و پرشور" و "انتخاب فردی مومن،انقلابی با عزم و همت جهادی به ریاست جمهوری" تحقق می یابد

رهبرانقلاب: معیار اصلی درانتخاب رییس جمهور این است كه كسانی باشندكه همتشان برحفظ عزت وحركت كشور در جهت انقلاب باشد/مردم به شعارها توجه كنند،بعضی برای جلب آرا شعارهایی میدهند كه از اختیاراتشان بیرون است.

رفقا بهتر است به جای احصاء دلایل ردّ صلاحیت هاشمی به فکر استدلالی برای ردّ نسبت گفتمان انقلاب اسلامی با مشکلات اقتصادی باشند. اینروزها بعد از کلّی استدلال آرمانی و ایدئولوژیک دست آخر خیلیها می پرسند «آیا این حزب اللهی ها نبودند که وضع اقتصادی را به این حال و روز انداختند؟»
این روشن است که گفتمان سازش و غربگرا همه ی استدلالهای کهنه اش را دوباره بازسازی و منتشر خواهد کرد. ولی ما غالباً نمی گوییم چرا باید برای «پیشرفت»، «مقاومت» کرد، نه «سازش». چرا هیچ کس درباره ی این حرف نمی زند که اهمال و سازش 16 سال مدیریت تکنوکرات ها و فرزندان هاشمی بود که وضع امروز را زاییده است؟ 

« تصور نکنید که من با زندگی به سبک و سیاق متظاهران به روشنفکری نا آشنا هستم ، خیر من از یک راه طی شده با شما حرف میزنم . من هم سالهای سال در یکی از دانشکده‌های هنری درس خوانده‌ام ، به شبهای شعر و گالری های نقاشی رفته ام. موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی که نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و کتاب «انسان تک ساحتی» هربرت مارکوزه را - بی‌آنکه آن زمان خوانده باشم‌اش - طوری دست گرفته‌ام که دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند:«عجب، فلانی چه کتاب هایی می‌خواند، معلوم است که خیلی می‌فهمد.»... اما بعد خوشبختانه زندگی مرا به راهی کشانده است که ناچارشده‌ام رودربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران کنار بگذارم و عمیقاً بپذیرم که«تظاهر به دانایی» هرگز جایگزین «دانایی» نمی‌شود، و حتی از این بالاتر دانایی نیز با «تحصیل فلسفه» حاصل نمی‌آید. باید در جست و جوی حقیقت بود و این  متاعی است که هرکس براستی طالبش باشد، آن را خواهد یافت، و در نزد خویش نیز خواهد یافت.
و حالا از یک راه طی شده با شما حرف می‌زنم.»

- زندگینامه ی خودنوشت شهید آوینی -

از فرمایشات امام هادی صلوات الله علیه است که حضرت فرمودند:
"آن چه را که تقدیر الهی است و خداوند آن را را برای شما انسان‌ ها مقدر می‌ کند،
به شما چیزی را نشان می دهد که به خاطرۀ شما خطور نکرده باشد."(١)
خداوند به ما عقل و شعور عطا فرموده که به وسیله آنها تدبیر می‌کنیم.
حال آیا تدبیر ما در امور و کارهای زندگیمان کافی است؟ 
به تعبیر من چقدر قاشق بدون دسته ‌ساخته‌ایم!
چقدر در زندگی سرها به سنگ می‌خورد؛علّت چیست؟

علّت آن این است که تدبیر من، آن گاه کار ساز است که با تقدیر او همسو شود. 
«اَلعبدُ یُدَبِّرَ وَ اللهُ یُقَدِّرَ» بنده تدبیر می‌کند، امّا خدا تقدیر می‌کند.
تدبیر منهای تقدیر سودی ندارد. حال این سوال پیش می آید
که برای آنکه تدبیرهای ما با تقدیرهای او همسو شود چه باید کنیم؟
راهش این است: تو تدبیر کن، بعد از تدبیرت، توکّل کن، واگذار کن به او.
به تعبیر ساده تر بگو خدا:
به عقل ناقص من، این تدبیر رسیده، امّا خودت می‌دانی، 
هرجور که صلاح می‌دانی همان را تقدیر بفرما.